Ons idyllische verblijf in New York loopt nu echt wel op zijn eind: morgen vertrekken we naar het noordwesten van de VS voor een vakantie van een goede twee weken, alvorens terug te keren naar het oude vertrouwde Gent. Het was dan ook een week van inpakken en afscheid nemen, van plaatsen die ons hier dierbaar zijn, maar vooral ook van mensen.
Sinds augustus vorig jaar hebben we hier namelijk behoorlijk wat nieuwe vrienden gemaakt, en het deed ons bijzonder veel plezier dat diegenen van hen die momenteel nog in New York zijn bijna allemaal kwamen opdagen op de afscheidsdrink die we gaven in Haakon’s Hall, een café bij ons in de buurt. Het werd daardoor een van onze mooiste avonden in New York, en dat wil wat zeggen. Enkele van onze New Yorkse vrienden heb ik al vermeld in eerdere postings, maar in deze laatste post – jawel – zal ik hen wat uitgebreider voorstellen.
Laure is tot nu toe de enige vriendin die ik leren kennen heb op straat. Ik kwam haar tegen aan de ingang van haar appartementsgebouw en we begonnen spontaan met elkaar te babbelen. Vriendschap op het eerste gezicht dus. Laure is kunstenares en geeft Franse les – ze is afkomstig uit Straatsburg – en les over kunst in een lagere school in Queens.
Annika, haar vriend Marian en Laure
Miki, Annika, Tomoko en ik zitten allemaal in hetzelfde schuitje: ieder van ons is haar partner gevolgd naar de andere kant van de wereld. We leerden elkaar kennen op een bijeenkomst van het “spousal program”, een initiatief van Columbia University om de dierbaren van internationale studenten en onderzoekers een beetje op te vangen.
Tomoko, Miki en Miki's vriendin Risa
Miki komt uit Japan maar heeft al overal gewoond. Ze is een vrouw van de wereld die van alle markten thuis is. Ook Tomoko is een Japanse, maar ze praat mij vlotjes onder tafel in het Frans: ze is dan ook vertaalster Frans-Japans. Annika, ten slotte, probeert haar Duitse directheid en efficiëntie te verzoenen met de Amerikaanse levensstijl. Wat ze het meest mist hier in New York is lekker brood en Duitse worst.
Cindy
Dankzij Cindy, mijn Taiwanese vriendin, kwam een van mijn stoutste dromen uit: acteren in een film. Cindy studeert film aan Columbia en zocht een paar amateur-acteurs voor één van haar eerste praktijkopdrachten. Het had wat voeten in de aarde om Stef te overtuigen, maar ons acteerdebuut verliep voor de rest rimpelloos.
Sue en Maurizio
Sue en Stefs collega Maurizio brachten wat Brits-Italiaanse flair in ons New Yorkse leven, en waren de perfecte bondgenoten om de stad mee te exploreren. Ik wijdde Sue in in de geheimen van het discount-shoppen en zij bracht mijn kennis en Engelse woordenschat over eten en vogels op peil.
Susan
Last but not least stel ik jullie Susan voor, de enige echte New Yorkse in het gezelschap. Als lerares aan de New School wakkerde ze mijn passie voor kunst en grafisch ontwerp verder aan, en als vriendinnen kletsten we met gemak de uren weg.
Ten slotte wil ik ook graag alle lezers bedanken die mijn blog het voorbije jaar hebben gevolgd, de trouwe en de occasionele, de Nederlandstalige en de anderstalige (die naar verluidt de foto’s wel konden appreciëren), zij die feedback gaven en zij die in stilte meelazen en -keken. Het was niet altijd eenvoudig de motivatie te vinden om elke week opnieuw verslag uit te brengen over mijn ervaringen (niet dat het mij ooit aan stof ontbrak, eerder integendeel), maar de vele leuke reacties die ik heb mogen ontvangen maakten het allemaal de moeite waard. Ik ben toch wel een klein beetje trots op mezelf dat ik het heb volgehouden, en blij dat velen van jullie genoten blijken te hebben van de avonturen van Karen in New York.
Nu ik helemaal door de Grote Appel heen heb gebeten gooi ik mijn bloggerskap over de haag. De (wellicht iets minder spectaculaire maar daarom niet minder boeiende) avonturen van Karen in Gent zullen jullie desgewenst dus op een andere manier te weten moeten zien te komen. Het is mooi geweest!
